بسم الله الرحمن الرحیم

زنگ آخران

31 می هر سال که امسال مصادف می شود با روز سه شنبه  10/3/1390در همه مکتب های (مدارس) تاجیکستان جشنی با عنوان زنگ آخران برگزار و خوانندگان( دانش آموزان) با درس و مکتب خداحافظی می نمایند در این روز هم همچون همه چاره بینی های فرهنگی رقص است و آواز و در ضمن آن خوانندگانی که در درسها بهای (نمره) پنج می گیرند مکافات شده (مدال و تحفه می گیرند) خوانندگان نیز برای معلم خود تحفه ای گرفته و سعی می کنند تا معلم و معلمه خود را سورپرایز کنند.علاوه براین برنامه کلی که نظام حکومتی تلاش دارد در همین حد باشد ، خوانندگان صنف یازده    ( دانش آموزان کلاس11) که در واقع سال آخر تحصیلات عمومی آنها بوده و باید از سال آتی یا به انستیتوت ها ورود پیداکرده و یا عسکر بچه شده ویا ... برنامه مفصل تری دارند . در این روز دخترکان عموماً سرافون مشکی و پیراهن سفید پوشیده و حمایل یا شال سرخ رنگی را به شکل مورب از روی دوش خود رد کرده و در طرف دیگر بدن حوالی کمر می بندد و همچنین گل یا پاپیون سرخی هم به سینه می زنند ، گیسوان را آراسته و یا میده بافی کرده و یا با گل سرهای سفید می آرایند .

پسرکان هم کت و شلوار مشکی و کراوات قرمز به تن کرده و در حد توان خود را می آرایند و تلاش می کنند بعد از برنامه رسمی به همراه دیگر هم صنفان و بویژه دختران هم صنف از مکتب گریخته و در جاهای مورد نظر و مقبولشان عکس یادگاری بگیرند. وپس از آن در مراکز دلخوشکنی تا جایی که می توانند خوش بگذرانند . از همین روی این روز کوچه و خیابانها رنگ دیگری به خود گرفته و صحنه های عجیبی را می توان دید .

از چند سال پیش از آنجا که در این روز بی ترتیبی های زیادی رخ می داده است حکومت گشت و گذار دختران و پسران را با لباس و وضع مرسوم آخران روز منع کرده است . از طرف دیگر خانواده ها نیز با برنامه ریزی تلاش می کنند که در این روز با نظارت خودشان و معلم ها خوانندگان را به جاهای تفریحی برده تا خوشس گذرانی آنها تحت کنترل بوده و زیاده بی ترتیبی ننمایند.البته واقعیت چیز دیگری است و خوتانندگان صنف یازده یعنی بچه ها و دختران 17 هجده ساله با لباسهای آنچنانی ، دست در دست هم خیابانها و رستورانها و مراکز دلخوشکنک را قرق کرده و دلی از عزا در می آورند....