بسم الله الرحمن الرحیم

زَل

گاهی با خودم فکر می کنم اگر زبان مردم تاجیکستان فارسی نبود شاید با آنها راحتتر می توانستم علاقه ( ارتباط ) برقرار کرده و با فرهنگشان آشنا شوم. چراکه برخی از واژگان و اصطلاحاتی را که بکار می برند به قول خودشان بسیار عجایب است .

امروز دل افروز( یکی از یاردم های – دستیاران-  تاجیکم)  از سر محبت و ازآنجا که فهما ( فهمیده) شده بود دخترم  قرار است برای دیدنم به تاجیکستان بیاید، برای گرفتن چنگ های ( گردو خاک) خانه و به تعبیر دیگر تازه کردن ( نظافت) خانه  نزدم آمده بود و با اصرار بسیار و باجدیت این کار را انجام داد . در میانه کارش نزدم آمد و گفت: اکه مجید اگر جهاز زل را جابجا کنیم زل خوشروتر می شود .

گفتم : زل دیگر چیست ؟

گفت: اکه مجید زل چیزی نیست جایی است ... همان جا که آینه نیلگون(تلویزیون) است را زل می گوئیم.

گفتم : آن اطاق که تلویزیون درآنجاست را زل می گوئید؟ چرا؟

گفت : برای اینکه کلان ترین( بزرکترین) کابینت (اطاق) خانه است و آدما درآنجا می نشینند.و بیشترین جهاز خانه( تلویزیون ، مبل و..) در آن است.

گفتم خوب چرا زل ؟ ما به آن اطاق نشیمن یا مهمانخانه می گوئیم

گفت چرایش را نمی دانم فقط این را می دانم که هر خانه چند قسمت اساسی دارد یکی حاجتخانه( دستشویی)است دیگری وانه(حمام) است بعد آشخانه یا کوخنی (آشپزخانه) است وکلان ترین کابینت خانه هم زل است و آن کابینت هم که در آن می خوابیم اسپلنی نام دارد.