بسم الله الرحمن الرحیم

کورخط

بعد از مدتها با یکی از "جوره های"(دوست) تاجیکم "واخوری" (دیدار و ملاقات) داشتم. از حال و احوالم پرسید . وقتی متوجه شد مدتی قبل "صورتگیرکم" (دوربین عکاسی) را گم کرده ام و صورتگیر دیگری خریده ام . ملامتم کرد و گفت چرا خبرم نکردی تا تورا یگان جا برده و "کورخطش" کنیم.

گفتم اگر از کور خط کردن امید داری هنوز هم دیر نشده.

باهم نزد "کمپیری" (پیرزن) رفتیم. جوره ام گفت مامه جان صورتگیرک جوره ام گم شیده همان را یک کورخط کنید.

کمپیر گفت میلش بچم به جان و دلم. یگان صوم سفیدیش را پرتا . کورخط میکنم . اینشاالله مال حلال محنتی باشد در دو روز میابیش.

ما در بالای "کورپچه" (تشکچه) نزد کمپیر "شیشتیم" (نشستیم) و پنج صوم سپیدی را هم پرتافتیم. ( پنج سامان پرداختیم)

کمپیر کارش را شروع کرد...."هفتا رشته" حدود 50 سانتی را گرفت . آنگاه پس از گفتن بسم الله سوره الحمد و اخلاص را خواند و در قفای (به دنبال) آن این دعا را خواند:

بسم الله الرحمن الرحیم

یکبار گفتم رحمان ، سیصدبار گفتم سبحان

خاک از زمین ، آب از آسمان، مال ما دربیابان

به حق سوره قران ، بستم زبان گویای دزدان

بستم چشمان بینای دزدان، بستم پای روان دزدان

مبستم خدای من بسته گردانه

من هوی(باز) نکنم خدای من هوی نکنه

بند بند بند

همراه با بند بند گفتن رشته ها  را به هم گره زد.

این دعا خوانی هفت مرتبه تکرار شد و هفت گره بر رشته ها خورد.

آنگاه رشته را در دستم نهاد و گفت جای خوشرویی نگهش دار و توکلت برخدا باشد تا گم کرده ات را بیابی.

این مراسم کورخط گیری برای یافتن هر گم شده یا به سرقت رفته ای اعم از آدم ، گاو ، گوسفند، ماشین و...انجام میشود و فقط پتاف سفیدیش فرق دارد!!

البته چند روزی از کورخط کردن گذشته است اما هنوز از صورتگیرکم "درکی" (خبری) نیست... شاید کورخط کنک دم و نفسش زور نبوده و یا سفیدی پرتافته شده کم یاحلال نبوده . البته این احتمال که اصل مال هم از حلال محنتی نبوده است را هم نباید از نظر دور داشت...