بسم الله الرحمن الرحیم

 شمه ای کوتاه از "شرح هجران و خون جگر دو راننده گرفتار در تاجیکستان

اینجانبان سلیمان تقی بیکی وعبدالله کربلایی حسین رانندگان ترانزیت "نمی دانیم تاوان کدامین گناه را می دهیم که می بایست بیش از 9 ماه در این کشور(تاجیکستان)با داشتن سفارتخانه ای که نماینده اقتدار؟! و مدافع حقوق شهروندان!! جمهوری اسلامی ایران می باشد، محبوس و از کشور و خانواده دور و مانند آوارگان...؟ همچنان در این هوای سرد زمستانی و در شرایط سخت و تنگنای مالی و عسر و حرج در داخل ماشین، شب را به امید فردای دگر در خیال احقاق حق خود، در به در ادارات و دادگاهها! بدون نتیجه باشیم.

اگر جرمی، خلافی و یا... هرگونه اقدام سزاوار مکافات را انجام می دادیم، خود را سرزنش کرده و پذیرای جزای آن بودیم.

موضوع ما و گناه ما چه بوده؟ که علیرغم وظیفه ذاتی سفارت جمهوری اسلامی ایران و دستور صریح مقامات عالیه کشور در دفاع از حقوق شهروندان و حمایت از آنها در همه نقاط دنیا، سفارت و مسئولین آن از دفاع و حمایت خودداری کرده و پس از یک اقدام مالی ساده اولیه گویی اصلا چنین افرادی وجود خارجی نداشته به گونه ای که بیش از 9 ماه احقاق حق مسلم ما به تاخیر و همچنین به اندازه مددجویان تحت پوشش کمیته امداد شهر دوشنبه تاجیکستان!! هم فاقد اعتبار تا در این شبهای سرد زمستان حداقل سرپناهی تامین نمایند!!

بدانید که گناه ما این بوده است که در پی تضییع حقوق ناشی از بی عهدی و بدعهدی و


برخوردهای متقلبانه و خلف وعده هام مکرر طرف مقابلمان، بدنبال احقاق حقوق خود بوده تا دادگاه رفته و آن را دنبال می کنیم: تا حق از دست رفته خود و خانواده ای که از راه تلاش و زحمت و در این کوره راههای پرپیچ و خم جاده ها با مرارت تمام تامین می شود، دنبال گردد و اجازه ندهیم تا دیگران با حیله و تقلب حقوق مان را به راحتی "همانگونه که با دیگر راننده ها عمل کردند!)نادیده بگیرند و یا مشابه دیگر ایرانیانی که متحمل ضررهای مختلف شده اند، بشویم.

آیا این اقدام مطالبه حقوق در چارچوب قوانین نمی بایست از طرف سفارت به طور شایسته ای دنبال می شد و موضوعی که می شد در همان ماه اول با رایزنی با مسئولین این شهر و  کشور به راحتی حل می گشت و اینگونه به طول نمی انجامید؟

با بی توجهی مسئولین سفارت که گویی به جز سخنرانی کردن و شعر گفتن در مدح این و آن گفتن و... و ورود به مسائل خارج از حیطه وظایف ذاتی(به عنوان مثال سخنرانی درباب مسائل اعتقادی و تهیه و چاپ کتاب اعتقادی با نام و اسم و... که اینگونه کارها بعهده روحانیت و اهل فن می باشد!!)، کار دیگری ندارد، بیش از 9 ماه به طول بینجامد! و هنوز هم زمان تعیین تکلیف قطعی آن به درستی مشخص نیست به دور از خانواده و کشورمان ایران اینگونه در این کشور سرگردان و بی پناه باشیم؟!

اصلا باورمان نمی شود که اگر فقط یک جو معرفت در کار بود(عرق مسلمانی، ایرانی گری و یا انسانی و...)می بایست رفتار شایسته ای با ما صورت می گرفت که ندیدیم که ندیدیم!!

البته ایرانیان مقیم حاضر به شدت علاقمندی و دلسوزی نشان می دادند ولیکن آنها که کاری از دستشان برنمی آید.

دردآورتر این است که مسئولین سفارت حال که نتوانستند و یا هرگونه اقدام در حمایت از ما را دون شان خود می دانستند!! و نخواستند انجام دهند، شایعه کرده اند که این افراد خود نمی خواهند به کشور بازگردند!! جل الخالق.

نه ماه هست که خود می خواهیم از خانواده و فرزندانمان و همه کارهای جاری که در کشور داریم، دور باشیم!! قضاوت آن را به مخاطب و وجدان های بیدار می سپاریم.

اینجا بگذریم. اما موضوع ما چه بوده؟ که تا امروز بلاتکلیف هستیم؟

در تاریخ16 فروردین ماه امسال از جمهوری تاجیکستان به مقصد بندرعباس با نماینده شرکت "ام.ام" (حمل کننده)قرارداد حمل بار نخ با هفت راننده امضا شد. بدنبال آن سه ماشین در شهر قرغان تپه رفته و بارگیری نموده و پس از آماده شدن آنها مقرر شد، روز بعد چهار ماشین دیگر بارگیری و آماده حرکت شوند که این اقدام با بدقولی طرف شرکت، پس از چند روز انجام گرفت.

پس از آماده شدن برای عزیمت به ایران، ماشین ها توسط مامور گمرک به علت نپرداختن وجه محموله به صاحب کالا توقیف و اجازه خروج از کارخانه صادر نشد.

این در حالی است که مواجهه با محدودیت زمان ویزای کشورهای مسیر را داشته و بخاطر توقف ماشین هر روز به میزان جرایم افزوده می شد و می بایست جرایم به ادارات مربوطه پرداخت گردد.

با پیگیری های به عمل آمده و وعده و وعیدهای شرکت مذکور(به امروز و فردا کردن) اقدامی صورت نگرفت و پس از 14 روز موضوع با مسئول اقتصادی سفارت ایران در تاجیکستان(آقای بیانی)در میان گذارده شد. متعاقبا در تاریخ پنجم اردیبهشت ماه به همراهی آقایان نورمحمدی سرکنسول سفارت و بیانی به دفتر شرکت مربوطه مراجعه و مذاکراتی صورت گرفته که وعده داده شد طی یک هفته مشکلات مالی بین صاحب کالا و کارخانه مرتفع و مدارک لازم جهت حمل کالا برای عزیمت به ایران تسلیم رانندگان خواهد شد ولیکن این بار نیز به وعده خود عمل نکردند.

با پیگیری های به عمل آمده مجددا پس از 17 روز رئیس شرکت"ام.ام"، دومعاون خود به همراه صاحب کالا و رابط کارخانه و صاحب کالا در سفارت جمهوری اسلامی ایران حاضرشدند و وعده کردند روز بعد یعنی 22 اردیبهشت ماه کلیه خسارات وارده از قبیل حق توقف و جریمه مربوط به مرزها(از قرار هر روز 70 دلار)و سایر موارد را پرداخت کنند و پس از سه روز تعیین تکلیف قطعی شود(یا تخلیه بار ویا تحویل مدارک جهت حمل به سمت ایران)اما این بار نیز به وعده خود عمل نکردند.

پس از چند روز با مراجعه رانندگان به دفتر کار شرکت مربوطه و تا هنگام عصر(که مرتب وعده به آمدن تا دقایق بعد می کردند)به طول انجامید با اعتراض رانندگان مقرر شد مقداری پول جهت امرار معاش پرداخت کنند که در تاریخ های ذیل بدین صورت اقدام شد:

ششم اردیبهشت ماه مبلغ یکهزار و 400 دلار برای هفت راننده

چهاردهم اردیبهشت ماه مبلغ 700 دلار برای هفت راننده

بیست و یکم اردیبهشت ماه دو هزار ویکصد سامانی برای هفت نفر

بیست و چهارم اردیبهشت ماه مبلغ یکهزار و 400 دلار برای هر نفر

و مقرر شد تا چند روز بعد بقیه خسارات را پرداخت و بار را تخلیه کنند که این بار نیز متاسفانه به وعده خود عمل نکردند.

پس از هشت روز مجددا مقرر شد هر روز دو ماشین را تخلیه کنند و موضوع ما دو نفر(سلیمان تقی بیکی و عبدالله کربلایی حسین)به علت اتمام زمان ویزاهای مسیر و تاجیکستان را مرتفع و ویزاهای مربوطه را اخذ و تسلیم نمایند و سپس در مرحله آخر بار ماشین را تخلیه کنیم.

پس از تخلیه ماشین های سایر رانندگان و با گذشت بیش از یک هفته متوجه شدیم که نه تنها خسارات آنها را پرداخت نکرده اند بلکه حتی به تماس های تلفنی آنها هم جواب نمی دهند!

رانندگانی که بار را تخلیه کرده بودند پس از مدت 11 روز سرگردانی در مرز تاجیکستان فقط با دریافت مبلغ ناچیزی از کل جریمه بالاجبار و با دریافت قرض از سایر همکاران خود جریمه را پرداخت کردند(جرایم 1800 تا 3150 دلار)که یکی از راننده ها فیش پرداخت جریمه خود را برای ما ارسال و اظهار کرد که ما را فریب داده اند.

بناچار به منظور احقاق حق خود با تشویق کنسولی و سفارتخانه به دادگاه عمومی تاجیکستان طرح شکایت کرده ولیکن به دلایل واهی(مثل عدم صلاحیت رسیدگی)از دادگاه عمومی به دادگاه اقتصادی و بالعکس از رسیدگی استنکاف و بدون پشتوانه و حمایت سفارت جمهوری اسلامی ایران پیگیری ها ادامه و در نهایت با گذر از شش نوع دادگاه!!! و تشکیل جلسات مکرر حکمی صادر گردیده است که با مواجه شدن با اعتراض محکومان معلوم نیست تا کی این وضعیت ادامه خواهد داشت.

در پایان سئوال این است که پیگیری احقاق حقوق می بایست اینگونه مورد بی توجهی قرار گیرد و مسئولین سفارت از همان ابتدای راه، دیگر حمایتی به عمل نیاورند و از اقداماتی که می شد در همان ماههای اول و دوم به نتیجه برسد، خودداری و اینقدر به طول نینجامد.

                                                             قضاوت با خودتان

                                                                 والسلام