بسم الله الرحمن الرحیم

اَلو پرک
مردم تاجیکستان در روز نوروزی و یا چهارشنبه آخران سال هنگام عصر تا غروب آفتاب  الو گریان کرده , خرد و کلان به نوبت از بالای آن می جهند. هنگام پریدن از روی آتش آرزو می نمایند که همیشه مثل همین الو، سرخ یعنی با صحت و سلامت باشند و از آنها غم و اندوه و عذاب و مشقت دور باشد، کشت و کار دهقانان پر محصول باشد. مردم در این مراسم به هنگام پریدن از روی آتش این شعر را می خواندند:

          زردی و رنجوری من از تو        سرخی و خرمی تو از من

دراین مراسم برخی از یاشان در اطراف آتش  رقصیده و آواز می خوانند .
          آتش افروز آمده                    سالی یک روز آمده

          آتش افروز صغیرم                سالی یک روز فقیرم

          روده و پوده آمده                  هر چی نبوده آمده
در بعضی نقاط  تاجیکستان بعد از آتش افروزی خاکستر آن را دختران جمع کرده در کنار دیواری ریخته به خانه خود برگشته  در را می کوبند.

اهل خانه که انتظار دختر خودهستند آوازمی دهند که:

در را کی می زند؟
دختر پاسخ می دهد: منم
باز می پرسیدند از کجا آمده ای؟
دختر جواب می دهد: از عروسی
دوباره می پرسند: با خود چی آوردی؟
دختر پاسخ میدهد تندرستی.