بسم الله الرحمن الرحیم

یک کف دعا

عید رمضان شریف گرامی ترین عید تاجیکان است. عیدی است که حال و روز تغییریافته آدمان را نسبت به قبل از رمضان به خوبی نشان می دهد. اگر نگوئیم که تدارک برای برگزاری هرچه باشکوهتر این عید از ابتدای ماه شریف رمضان سر می شود به جرات می توان این ادعا را کرد که تدارک برای برگزاری این عید از نیمه ماه سر شده و بعد از برگزاری شب قدر(27 رمضان) به اوج خود می رسد به گونه ای که در دوسه روز آخر ماه رمضان بازارها مملو از جمعیت شده تردد در آنها به سختی صورت می گیرد و کمبود اقلام مورد نیاز مشهود می شود.

پخت و پز انواع و اقسام شیرینی و غذاهای محلی از جمله:حلوای سفیدک و سرخک،آذوغ، کولچچه و نانهای هرخیله، خلدیس و تارتهای گوناگون، پهلوه، انواع پیچینه و قندینها و تهیه انواع دانگی ها مثل مغز و مویز ، در دوسه روز پایانی ماه رمضان از دغدغه ها و دلمشغولی های زنان تاجیک است

و همه این کارها به این نیت صورت می گیرد که میهمانان قدردان در عیدگردکهای خود سری هم به خانه و دسترخانه آنها زده و برای خودشان و درگذشتگانشان "یک کف دعا" بکنند. و مسلم است که از کمی میهمان رنجیده خاطر شده و خفه شوند و در فکر می غلتند که چرا امساله میهمان کمتری به آنها سرزده و از یک کف دعا محرومشان ساخته اند.