بسم الله الرحمن الرجیم

دست پوشَ

"کلین های"(عروس) تاجیک پس از سالها محنت و کار در خانه "آته"(پدر) و "آچه"(مادر) خود، برای پذیرش مسئولیت خانه شوی و"خوش دامنش" (مادر شوهر)و آغاز کار و محنت جدید باید مجوز دریافت کند. دریافت این مجوز در قالب آیین و سنتی زیبا عملیاتی می شود. روز پس از "توی"(عروسی) ، زنانی که در مراسم عروسی حاضر بوده اند در معرکه دست پوش عروس حضور می یابند.

بدین منظور در "حولی" ( حیاط)خانه  سفره خمیری را مهیا کرده و در میان نوای آواز و هلهله و شادی میهمانان عروس را نزد سفره می آورند. آنگاه از عروس خواسته می شود که قدری آرد "بویزد"(الک کند) و در "طبق"(ظرف) خمیرگیری دستهایش را به شکل کاسه ای درآورده تا یکی از بزرگان محترم حاضردر معرکه روغن را در میان دستهای او بریزد. در این هنگام به عروس توصیه می شود تا دستهایش را "خوش رو"(خوب) گرفته تا میزان بیشتری روغن در آن جای گیرد چرا که باور دارند با این کار خیرو برکت بیشتری به خانه آنها روانه می شود. آنگاه در میان دستهای عروس شیر ریخته شده و درنهایت عروس با آردو روغن و شیری که در طبق خمیرگیری است، خمیر کرده و آن را "زباله"

(چونه) می سازد .سپس بستگان این خمیر را به صورت کلوچه پخته و بین حضار تقسیم می کنند از زمان آماده شدن خمیر تا آماده شدن کلوچه میهمانان هدایای خود را که معمولاً لوازم خانگی است  پیشکش عروس می نمایند .با پایان این مراسم عروس عملاً انجام کارهای "کوخنی"(آشپرخانه) خانه شوی و مادر شوهرش را برعهده می گیرد .