بسم الله الرحمن الرحیم

سفر زمینی از تاجیکستان به ایران و بالعکس

مطلبی که در پی می آید تجربه ارزشمند آقای  محمد رضایی ولیسه در سفر زمینی از تاجیکستان به ایران است.

منبع:

http://rezaeiqeshm.blogfa.com/post-39.aspx

  اگر ویزای کشور تاجیکستان را داشته باشید (مثل ویزای توریستی که یک ماهه است یا ویزای دانشجویی یا تجاری که یکساله است) میتوانید برای سفر زمینی به ایران برنامه ریزی و اقدام نمایید.برای این کار باید از دو هفته قبل با مراجعه به شرکت ها و آژانس های مسافرتی و گردشگری بگویید که ویزای ترانزیت ازبکستان و ترکمنستان را می خواهید که هر دو تا ویزا جمعا 120 تا 140 دلار می شود که شامل حق الزحمه شرکت هم می شود. ویزای ترانزیت ازبکستان یک ماهه و ویزای ترانزیت ترکمنستان پنج روزه است. در مورد ویزای ترانزیت ترکمنستان باید مشخص کنید که از چه مرزی وارد و از چه مرزی قصد خروج دارید. در برنامه ریزی تان باید مشخص نمایید که چه تاریخی عازم این سفر زمینی هستید یا به عبارت دیگر ورود به ازبکستان چه تاریخی است و چند روز قصد دارید در این کشور بمانید و چه تاریخی می خواهید به ترکمنستان وارد شوید. بنابراین باید دو تاریخ مشخص باشد. یکی تاریخ ورود به ازبکستان و دیگری تاریخ ورود به ترکمنستان. این تاریخ ها باید به تقویم میلادی باشد. شرکت پاسپورت شما را دریافت می کند و ویزای این دو کشور را با شرایط درخواستی شما از سفارت های این دو کشور در تاجیکستان اخذ می کند و به شما تحویل می دهد.این روش بهتر است از این که خودتان با مراجعه به سفارت های دو کشور در پی گرفتن ویزا باشید چون وقت زیادی صرف نوبت و پر کردن فرم  که عمدتا به روسی و ازبکی و ترکمنی هست، می شود و دیگری مشکل زبان کارکنان سفارت دو کشور می باشد.

مسیر راه و هزینه های سفر

اگر در دوشنبه هستید و بار سفر را بسته اید باید اول صبح حرکت کنید.من خودم ساعت 10 صبح حرکت کردم. با سوار شدن یک تاکسی از او می خواهید که شما را به ایستگاه ماشین های شهر ریگر(تورسن زاده) که انتهای خیابان اسماعیل سامانی است، بیاورد(دروازه غربی شهر دوشنبه). آنجا که رسیدید ماشین های سواری و یا مشروتکه ( ون) هستند که به ریگر می روند. کرایه ماشین سواری ازشهر دوشنبه تا شهر ریگر برای هر نفر 20 سامانی می باشد (در حدود چهار دلار) و 45 تا یک ساعت هم مدت طی این مسیر می باشد.ماشین، شما را در ترمینال شهر ریگر (تورسن زاده) پیاده می کند.از آنجا سوار یک ماشین دیگر می شوید و شما را تا مرز ازبکستان می رساند. کرایه 5 سامانی یا یک دلار برای هر نفر می باشد و در مدت ده دقیقه به مرز( گرانیتسا: مرز به زبان روسی) ( سرحد: مرز به زبان تاجیکی) می رسید.

به دلیل محدودیت تردد بین مردم تاجیکستان و ازبکستان که به دلیل اختلافات سیاسی این دو کشور می باشد، مرز دو کشور عموما خلوت است و جز کامیون ها و تریلی ها تردد نفری خیلی کم صورت می گیرد.

ابتدا برای کنترل مدارک باید وارد ساختمان مرزی ( باج خانه یا تاماژنیا ) تاجیکستان شوید و پس ازبازرسی و زدن مهر خروج از تاجیکستان خارج و سپس به ساختمان مرزی ازبکستان وارد می شوید ( باج خانه یا تاماژنیا ). پس از پر کردن فرم اطلاعات و مشخصات و بازرسی، مهر ورود به ازبکستان را در برچسب ویزای ترانزیت شما میزنند. و شما در حقیقت به ازبکستان وارد می شوید. تمام این امور کمتر از یک ساعت به طول می انجامد.

در ورود به کشور ازبکستان نکات زیر را به جد باید رعایت کنید:

نباید طلا همراه داشته باشید حتی یک انگشتر ساده. اگر طلا ببینند، آن را از شما میگیرند.

نباید پول کشور ازبکستان ( سوم واحد پول ازبکستان است ) به همراه داشته باشید. البته اگر هم دارید نباید اعلام کنید و در هنگام پر کردن فرم مشخصات ننویسید که پول ازبکستان به همراه دارید.

اگر کامپیوتر دارید، ماموران کامپیوتر شما را روشن می کنند و به صورت اتفاقی برخی فایل ها را می بینند.

در مواجهه با ماموران شکیبا و کم صحبت باشید. تا با شما صحبت نکردند، حرف نزنید و تا شما را صدا نزدند چیزی نگویید و بایستید تا شما را صدا بزنند.

به همراه داشتن بیش از 5000 دلار ممنوع است.در هنگام پر کردن فرم، بیشتر از 2000 دلار را ننویسید.

پر کردن فرم مشخصات به زبان روسی یا ازبکی است و فرم ها منوی انگلیسی ندارند.

یک برگ مهر شده از فرم مخصوص شماست، آن را باید نزد خود تا خروج از ازبکستان نگه دارید.

برخی ماموران تا حدی تاجیکی می دانند.

سفر با رانندگان کامیون ترانزیت ممنوع است.

 ورود به ازبکستان

ساعت تقریبا 13 یا 1 بعدازظهر شده بود.بعد از پایان امورات و تشریفات از ساختمان مرزی ازبکستان خارج شده و در واقع به ازبکستان می آیید. 200 متر آنطرف تر2 یا 3 ماشین های سواری ایستاده اند و آماده اند تا شما را به هر کجا که بخواهید ببرند. من خودم می خواستم سریعا به ترکمنستان بروم لذا با یکی از رانندگان به توافق رسیدم که دربست مرا به مرز ترکمنستان ببرد.

البته می توانستم  چند روزی در ازبکستان بمانم و از سمرقند و بخارا دیدن کنم. از اینجا تا مرز ترکمنستان حدود 700 کیلومتر است و من با راننده تا آنجا 100 دلار طی کردم که البته اگر 4 نفر بودیم میشد نفری 25 دلار که قطعا به صرفه تر میشد ولی خوب مسافری نبود که بخواد این جوری سفر کنه. توی این جور کشورها مردم خصوصا راننده ها اغلب از ماده مخدر ناس استفاده می کنند که خوشبختانه راننده من اینجوری نبود. ماشینش هم دوو سیلو بود که اونجا بهش میگفتن دوو نکسیا (nexia). مونتاژ خود ازبکستان بود و ماشین ها گازسوز و ایستگاه های گاز فراوان و در دسترس بودند.عموما دو نوع گاز و دو نوع ایستگاه گاز متداول بود. یکی متان و دیگری پروپان. راننده خودش اهل یکی از شهرهای کوچک تابعه بخارا بود و تاجیکی می دونست. بنابراین در راه با هم گپ هم میزدیم.

واحد پول ازبکستان سوم است. اسکناس هایی با قطع بزرگتر نسبت به کشورهای همسایه اش و بی ارزش تر نسبت به آنها.سه و چهار صفر داشت.مثلا یک بطری آب معدنی 1200 سوم میشد. یه ساندویچ 5000 سوم و یک لیوان قهوه 1000 سوم. هر 1000 سوم ازبکستان تقریبا معادل قدری کمتر از3 سامانی تاجیکستان میشد یا حدود همان 1000 تومن خودمان. من در تاجیکستان با تبدیل 100 سامانی 40000 سوم ازبکستان گرفتم تا در راه برای غذا و موارد دیگر خرج کنم.

مسیر راه از مرز ازبکستان و تاجیکستان  تا  مرز بین ازبکستان و ترکمنستان که در واقع کوتاه ترین و سریعترین راه محسوب میشد و من از این راه رفتم به شرح زیر است:

نقطه مرزی ازبکستان با تاجیکستان- اوزون(uzun)-دناو (ده نو-(denauبویسان(baisun)-دربند(darband)-دهقان آباد(dekhanabad)-گذر(guzar)-قارشی((qarshi-کازان(kasan)-مبارک(mubarek)-کارول بازار(karaulbazar)-کاگان(kagan)-بخارا(Bukhara)-کاراکل(karakul)-آلات(alat)-نقطه مرزی ازبکستان با ترکمنستان.

از میان شهر هایی که عبور کردیم  دناو ، قارشی و بخارا مهمتر بودند و خوب بین این سه تا بخارا از همه مهمتر هست.در طول مسیر 2 جا حالت ایست بازرسی داشت که اوایل راه بود و مدارک و چمدان ها رو بازرسی می کردند. وضعیت راه و جاده خوب و مناسب نبود. بعضی قسمتها البته کمی خاکی بود. و در طول مسیر از علایم راهنمایی و رانندگی همچنین خط کشی جاده ها و تابلو های فواصل شهرها خبری نبود. شام رو در یک رستوران نزدیک شهر قارشی خوردیم. رستوران در یک حیاط بزرگ و باز و تمیزو آلاچیق مانند بود و هر نفر 4 سیخ کباب شیشلیک گوساله و سالاد و سوپ و ماست و نوشابه و چای و نان سفارش دادیم که خیلی خوشمزه بود . شام حدود 8 دلار برای هر نفر شد.سپس به سمت بخارا حرکت کردیم. ما یک توقف 4 ساعته در بخارا داشتیم برای استراحت . راننده 3 ساعت خوابید که خستگیش در بره.تقریبا ساعت 4 صبح از بخارا به طرف مرز ترکمنستان راه افتادیم. حدود 100 کیلومتر و مدت یک ساعت و اندی طول کشید تا رسیدیم به نقطه مرزی ترکمنستان.مرز ساعت 8 صبح باز می شد. راننده 1 ساعت پیشم بود و بعد با هم خداحافظی کردیم و من حدود 1 ساعت هم صبر کردم تا مرز باز بشه.

درست سر ساعت 8 سرباز ازبکی اجازه ورود داد و من برای انجام امورات بازرسی و کنترل پاسپورت و روادید وارد ساختمان مرزی ازبکستان شدم. بعد از بازرسی چمدان ، جلوتر ماموری بود که باید مهر خروج از ازبکستان را در پاسپورت شما بزند. پس از زدن مهر شما از درب خروجی ساختمان خارج می شوید و در واقع از ازبکستان خارج می شوید.

ورود به ترکمنستان

بر خلاف مرزهای دیگر که از آنها عبور کردم، و ساختمان های مرزی دو کشور در فاصله کمی از هم قرار داشتند، این مرز این گونه نبود و ساختمان مرزی ترکمنستان 4 کیلومتر جلوتر قرار داشت و باید با ماشینی که در خروجی مرز ازبکستان بود به ساختمان مرزی ترکمنستان می رفتیم، این ماشین کرایه ای هم دریافت نمی کند. بعد از ورود به ساختمان مرزی ترکمنستان که موسوم به مرز فاراب((farab بود، باید فرم مشخصات را در 2 برگ پر کنید. منوی این فرم به زبان ترکمنی بود و زبان دیگری نداشت.این فرم را باید تا هنگام خروج از ترکمنستان نزد خود نگه دارید. مرز ترکمنستان بر خلاف مرز تاجیکستان از رفت و آمد بیشتری برخوردار و پویاتر بود و ما در یک صف قرار گرفتیم تا نوبت مان شود.3 مامور در جای خود و روبروی ما نشسته بودند و موقعی که نوبتت می شد، شما رو صدا می زدند. بعد از کنترل پاسپورت و روادید باید یک فیش 12 دلاری هم پرداخت کنید.سپس بعد از بازرسی چمدان به قسمت زدن مهر هدایت می شوید و مامور مربوطه مهر ورود به کشور ترکمنستان را در ویزای ترانزیت ترکمنستان می زند و سپس به درب خروجی می رسید. در واقع به کشور ترکمنستان وارد می شوید. در محوطه بیرونی درب مرز ماشین هایی ایستاده اند و شما را به نزدیک ترین شهر می برند. نام این شهر ترکمن آباد( turkmenabat) یا چارجو( (charjew است که البته چارجو نام سابق آن است.پس از عبور از بخش فاراب در طول مسیر و نزدیک به شهر ترکمن آباد رودخانه ای بزرگ و عریض و بسیار پرآب جلب توجه می کند که البته باید از روی آن هم عبور نمایید. نام این رودخانه آمو دریا ست. تا به حال رودخانه به این عظمت را از نزدیک ندیده بودم و فقط اسم آن را شنیده و در نقشه دیده بودم. فاصله مرز تا شهر ترکمن آباد 20 کیلومتر است. راننده ای که مرا به شهر ترکمن آباد می برد نه فارسی می دانست نه انگلیسی.اگر به زبان ترکمنی یا ترکی تسلط داشته باشید کار شما در این کشور راحت است. من درحین ورود به ترکمنستان توسط  یک خانمی که تاجیکی می دانست به راننده فهماندم که مرا به ترمینال شهر ترکمن آباد برساند که بتوانم به عشق آباد بروم و از خود همان خانم که پول مبادله می کرد مقداری پول ترکمنستان گرفتم و یک اسکناس 50 دلاری را هم خرد کردم و دلار ریز تر گرفتم. پس از رسیدن به ترمینال شهر ترکمن آباد ،سوار ماشینی شدم که به شهر عشق آباد می رفت. ساعت 11حدود بود که به سمت عشق آباد حرکت کردیم. فاصله شهر ترکمن آباد تا عشق آباد در حدود 600 کیلومتر است و هزینه این سفر با ناهار بین راه از ابتدای ورود به ترکمنستان تا عشق آباد درحدود 200 منات شد. منات واحد پول کشور ترکمنستان است و هر 100 دلار معادل 280 منات می باشد که پول با ارزشی است.

وضع جاده ها بسیار خراب است. جاده ها کم عرض ، بدون علایم راهنمایی و رانندگی تابلوهای فواصل بین شهری می باشد. آسفالت جاده ها کنده شده و ترک خورده و ناهمواری های بدی  داشت. رستوران بین راهی و خصوصا توالت ها بسیار کثیف بودند.

غروب که شد به شهر عشق آباد رسیدیم. شهر بسیار تمیز و شیکی بود و ساختمان های زیبا و علایم شهری  جلب توجه می کرد. چون غروب شده بود دیگر نمی توانستم به طرف مرز ایران بروم و اجبارا تصمیم گرفتم  شب را در یک هتل اقامت کنم. به محض رسیدن به عشق آباد سوار یک تاکسی شدم و از او خواستم که مرا به یک هتل نسبتا خوب ببرد. او هم مرا به هتلی برد که واقعا خوب بود.نام هتل آکتیل بود. هتل آکتیل یا همان گراند هتل. مهمانداران و پذیرش هتل به زبان های روسی و انگلیسی مسلط بودند.هتل بسیار تمیز و با امکانات بود وبه فرش های زیبای ترکمنی  آراسته شده بود. 2 رستوران، استخر و بار و کازینو و لابی بسیار بزرگ و شیکی داشت. همانجا بعد از پذیرش از آنها درخواست کردم که فردا صبح ساعت 7 مرا بیدار کنند و برایم نیز یک تاکسی بگیرند که مرا تا مرز ایران ببرد. هزینه یک شب اقامت در این هتل و شام 90 دلاری آب خورد که من به دلیل خستگی راه و نیاز به استراحت شب و دوش  و اقامت راحت و با اطمینان ترجیح دادم که در هتل خوبی شب را تا صبح سر کنم.

ساعت 7 صبح با ماشینی که دنبالم آمده بود به سمت مرز ایران حرکت کردیم.بعد از پیمودن 10 کیلومتر به یک گیوسک پلیس رسیدیم که در اینجا باید پیاده شد تا پاسپورت و روادید کنترل شود. از اینجا باید سوار مینی بوسی شد که فقط مختص به مسافران مرزی است و شما را به مرز می برد. این مینی بوس بعد از پیمودن 12 کیلومتر در یک مسیر کوهستانی و دریافت 40 منات شما را به ساختمان مرزی ترکمنستان می رساند. در اینجا هم ابتدا یک کنترل روادید و پاسپورت انجام می گردد سپس چمدان را می بینند و در نهایت مامور آخری مهر خروج از ترکمنستان را در ویزای ترانزیت ترکمنستان می زند.از اینجا ساختمان مرزی ایران را که 50 متر با ساختمان مرزی ترکمنستان فاصله دارد به راحتی دیده می شود.

من یکبار دیگه مسیر این سفر را با ذکر شهر ها مرور می کنم:

نقطه مرزی ازیکستان و ترکمنستان-فاراب(farab)-ترکمن آباد(turkmenabat)-بایراملی(bayramaly)-ماری(mary)-تجن(tedzhen)-دوشک(dushek)-آرتیک(artyk)-عشق آباد(Ashgabat)-هودان(howdan)-نقطه مرزی ترکمنستان و ایران

مسافت بین عشق آباد تا مرز ایران بسیار اندک و در حدود 22 کیلومتر است.

بعد از ورود به ساختمان مرزی ایران(باجگیران) و کنترل پاسپورت و روادید و بازرسی چمدان ، مهر ورود به ایران را در صفحه آخر پاسپورت میزنند و در واقع شما وارد ایران می شوید.

ورود به جمهوری اسلامی ایران

از نکات مهمی که در ساختمان مرزی ایران با پوسترهایی نصب شده بود این بود که به همراه داشتن قرص هایی کدیین دار و ترامادول در کشور ترکمنستان جرم است.

از باجگیران تا شهر قوچان در حدود 80 کیلومتر است و کرایه دربست یک ماشین خطی 30 دلار برای مسافران خارجی و 30000 تومن برای مسافران ایرانی است.البته از باجگیران می توانید با همان ماشین ها به مشهد یا بجنورد هم بیایید ولی خب کرایه اش خیلی گران می شود. بعد از رسیدن به شهر قوچان از آنجاییکه ایرانی هستید میدانید که باید چکار کنید و من سر شما را به درد نمی آورم.

 

برای اطلاعات بیشتر از این سه کشور و شهر های مسیر و دیگر اطلاعات جغرافیایی و نقشه ای از گوگل ارث یا ویکی پدیا یا دیگر کتب و نقشه ها استفاده نمایید.

این مسیر را می توان بالعکس هم زمینی طی کرد. یعنی از ایران به تاجیکستان.

ضمنا می توانید با ماشین شخصی خودتان هم این مسیر را طی کنید.

این یک تجربه سفر شخصی بود و سعی داشتم آن را برای کسانی که علاقمند هستند یا میل دارند این مسیر را به صورت زمینی مسافرت کنند اما نمی دانند که چطور و چکار باید انجام شود، در میان گذاشتم.انشالله مفید بوده باشد.

اگر اطلاعات دیگری یا بیشتری در مورد مسیر، ساعات کاری مرزها، یا اطلاعاتی در مورد چگونگی دریافت ویزا می خواهید، می توانید با شماره تلفن 09113717118 آقای  محمد رضایی ولیسه تماس بگیرید.