بسم الله الرحمن الرحیم

عزاداران مظلوم

(حاشیه ای بر مراسم عزاداری در حسینیه سفارت ج.ا. ایران در تاجیکستان)

ماههای محرم وصفر با همه حزن و اندوهش و با همه برکات و ثمراتش پایان یافت و بسیاری از این مجالس بهره برده روح و روان خود را صیقل داده و گامی در جهت خودسازی برداشتند اما در این ایام برخی از عزاداران که برای تعظیم شعائر اسلامی و بهره بردن از مجالس عزا قدرت انتخاب ندارند و ناچارند در تنها مجلسی که در مسجد و یا هیئت وجود دارد حضور یابند(مثل عزادران ایرانی در تاجیکستان) مظلومانه از سوی سخنرانان، روضه خوانان و نوحه خوانان به اسارت گرفته شده و این تریبون داران بدون ملاحظه وقت (حتی وقت اعلامی از سوی خود در ابتدای برنامه ) و در نظر داشتن حوصله، علائق و کشش مخاطب در پی کش دادن مراسم هستند تا احتمالاً فضل و کمالات خود را به رخ کشیده و به خیال خود بهره ای برده و بهره ای برسانند غافل از اینکه قریب به اتفاق فقط برای بهره مندی از صواب شرکت درمجالس وعظ و عزا در این مجالس حضور یافته اند نه استماع سخنان و تمرین نوحه خوانی و عزاداری برخی. ایکاش در حین سخنرانی و خواندن نگاهی به چهره مخاطبین خود می کرده و حال آنها را هم درک می کردند و متوجه این مطلب می شدند که اگر اعتراضی از سوی مخاطب نمی شود به خاطر حرمت مجلس است نه خرسندی از اجرای برنامه آنها