بسم الله الرحمن الرحیم

   ایران‌، پسر مادر من

 شهلا عبدالله یوه 15- آگوست سال 1967 در ناحیه میر سید علی همدانی‌ استان ختلان تاجیکستان چشم به عالم هستی گشاده است . دوران تحصیلات ابتدایی را در همین ناحیه سپری کرده و درتحصیلات عالیه  دست پرورده اساتید دانشکده  دولتی‌ آموزگاری شهر کولاب می باشد.

 از آوان مکتب خوانی ذوق شعر‌و ترانه گفتن داشته ‌و در ایام دانشجویی این شوق‌و ذوق تکمیل یافته است. شهلا فعالیت فرهنگی و ایجادی را ‌ از  روزنامه "ظفر" آغاز نموده‌است و از همان دوران دانشجویی، نوشته‌هایش در مطبوعات  به تبع می رسند‌، که این از فعالیت خوب روزنامه نگاری‌ او "درک" (خبر)  می دهد. طی سالهای 2002-2004 در آثارخانه ملی جمهوری تاجیکستان به نام کمال الدین بهزاد فعالیت نموده‌است. و در همین دوران به افتخار عضویت در اتفاق ژورنالیستان تاجیکستان نائل شده است.

از سال  2004 تا کنون در وزارت فرهنگ جمهوری تاجیکستان به کار مشغول است. ودر حال حاضر علاوه بر اینکه در وزارت فرهنگ جمهوری تاجیکستان به عنوان سرمتخصص شعبه رشد موسسه‌های فرهنگی فراغتی و هنر‌های مردمی فعالیت قابل توجه و تقدیر دارد هم زمان کوشش دارد، که  در پیروی با بزرگان ادب آفریده‌های  جالب ‌و خواندنیش‌ را در  روزنامه‌ و مجله‌های تاجیکستان تقدیم علاقه مندانش نماید‌.

 دلبسته نظم است و سه مجموعه شعر و ترانه‌های دل پسندش‌ با نامهای "از راز‌ها- سال2004"،"باده عشق- سال 2005 " و "اعجاز عشق- سال 2007 " که به تبع رسیده اند، از جانب هواداران کلام بدیع مورد استقبال قرار گرفته‌اند‌. علاوه بر این  تعدادی ازاشعار‌و غزل‌های تازه ایجادی اوهمراه با آثار دیگر شاعران  در مجموعه‌های همچون ‌ " لبخند بهار- سال 2012" و "شعر حمایت- سال 2012" نیز به تبع رسیده‌اند‌.

بیشتر برای کلان سالان‌ ایجاد می نماید وترنم عشق، ستایش مادر، وطن و یادگار‌های تاریخی  ملت موضوع اساسی در اشعار اوست، ولی بچه های عزیزوطنش را هم فراموش نکرده برای آنها نیز زیاد می نویسد.

 جدیدترین اثر شاعره خوش ذوق که اشعار او برای بچه هاست با عنوان «تفلکی عنبرسرشت» بزودی توسط نشریات «ادیب» چاپ و تقدیم هواداران کلام موزون می گردد.  

در ادامه برگردان قطعه شعری از این شاعره تاجیک با عنوان ایران پسر مادر من را تقدیم می نمایم امیدوارم که خوانندگان همان حلاوتی را که من از شنیدن این قطعه شعر برده ام ببرند.

 

آه، ایران‌ پسر مادر من،

 تو برادر به من، هم خونی.

کردمت‌ جای من اندر دل خویش،

چو برایم  ز همه افزونی.

 

تو فزونی به دل از غم ریش،

 که مرا گشت نصیب از تقدیر.

 دل مکانی است‌ پر از مهر به تو،

 که مرا داد‌ه است مادر با شیر.

 

دل من پاک و‌ سفید است چو برف،

 که به شهر دل من ریخته بود.

 وسعتش‌ بیشتر از وسعت‌هاست،   

 کآفرید‌است خداوند وجود.

 

 آه، ایران‌، تو نگر، بهر تو من،

چه عجب منزل زیبا دادم.

 آن چرا جز به عزیزم ندهم‌،  

 به تو، ای پیرو مولا، دادم.      

 

 تو همان یک پسر باناموس،

 پسر صادق مادر هستی.   

 وارث راستین جمشیدی،      

 وارث آل پیامبر هستی.     

 

 کم ترین مرد تو ضحاک شکن،  

کم ترینت‌ اجل اهریمن است.

 مرز تو خانه صدق است‌و وفاست‌،

         رمز تو بی ستون‌و کوه کن است.      

 

خاکت، ایران‌، ز  کبیریاست‌ بلند،

 سنگت‌ از در‌و گوهر قیمت‌تر،

 خاک تو سرمه چشمان ملک،

 سنگ تو  کعبه ایمان بشر.

 

 خاک تو ذره به ذره همه عاشق نبی است‌ (ص)،

        سنگ تو دانه به دانه همه شیدای علی است‌.        

        سبزه‌ات‌ گاه دمیدن همه «زهرا» گوید،           

             ابرت‌ از سوگ حسین جان‌ همه واویلاست‌.              

 

                     آه، ایران‌، همه عالم به فدایت‌، آمین!                 

                        دشمنت‌ جملگی بادا ته  پایت‌، آمین!                  

 مادرانه همه دم دست دعا بردارم‌،

                      جاویدان باد به سر بال همایت‌، آمین!                 

 

              فارسم‌، تاجیکم‌ ، ایران‌ وطن پیرانم‌،             

 این نه دعویست‌، که من از شجر شیرانم‌.

 تاجیکستان بود ار میهن مولودی‌ من،

 نام تو نیز چو میهن به زبان می رانم‌.